Wat een roller coaster

Januari 2024. Het keerpunt in onze expeditie ‘Rowing the Pacific 2024’.

Eind januari hebben we een zeer succesvolle avond in het Omniversum. Als Team Ocean presenteren we ons zelf tijdens 2 geweldige oceaan en expeditie films op het grote doek in het Omniversum. We vertellen over de ‘WHY’ en onze missie waarom we de Grote Oceaan willen overroeien. Dat is omdat we mensen water bewust willen maken t.a.v schoon drinkwater. Sinds onze campagne loopt eind december noemen we dat #aquawareness. Bewust hebben we gekozen voor een verticale waterkolom. Normaal zie je water altijd in een horizontaal perspectief. Wij willen juist het andere, verticale perspectief op water. Dan krijgt water plots emotie, het komt op je af! En de waterkringen staan symbool voor het ‘ripple’ effect wat we met elkaar en onze stakeholders willen bereiken.

Verticale water kolom en ripple effect

De hoeveel zoet water wordt namelijk elk jaar significant kleiner en daar zijn we ons onvoldoende bewust van. Water waar we voor 60% uit bestaan wordt steeds schaarser. En we hebben geen vervanging voor dit wonder der natuur. Als je zoals wij op de oceaan je eigen drinkwater moet gaan maken (uit zout zeewater) kom je er pas achter wat het aan energie en inzet kost. Water is dus helemaal niet gratis en zeker geen vanzelfsprekendheid.

Met man en macht werken we samen met Team Coast, 15 professionals die ons ondersteunen op communicatie, planning, techniek, sponsoring, de expeditie, de missie, onderwijs en goede doelen etc. En er ligt een hele duidelijke deadline. Eind januari gaat de oceaan roeiboot op transport naar de US. De container is reeds ingekocht van R’dam naar San Francisco net als de 4 vliegtickets van Team Ocean.

Maar na de Omniversum avond slaap ik slecht (en dat doe ik eigenlijk al een week ….). In de vroeg ochtend kruip ik achter mijn laptop en beschrijf mijn gevoel onderbouwd met feiten aan het team. Het is een soort brandbrief zoals ik henzelf betittel. Zowel op financieel gebied, sportief gebied, communicatief en veiligheid zijn we er niet klaar voor. We houden onszelf voortdurend voor dat we het allemaal nog voor elkaar krijgen. De boot gaat dan wel 3 maanden voor vertrek vooruit maar als we eind April naar San Francisco vliegen en begin mei aan de roeitocht beginnen zijn we er dan echt 200% klaar voor. Mijn gevoel zegt dat het wishful thinking is. We komen eenvoudig weg sponsor gelden te kort, de campagne staat nog onvoldoende, we hebben als team te weinig roeiuren gemaakt en we hebben te weinig echte noodscenario’s door kunnen nemen laat staan te trainen. Bram die als laatste roeier erbij kwam heeft nauwelijks echt met ons kunnen roeien. We gingen er vanuit dat we in November, December en Januari nog volop zouden gaan roeien maar het weer is zo abominabel slecht dat er niks van komt hoe goed we ook ons best doen.

De volgende ochtend loop ik nog te ijsberen maar gelukkig gaat om 13.00 uur de deurbel en staat Bela voor mijn deur. Ik stel voor te gaan wandelen ipv te gaan zitten aan tafel. En dan na nog geen 300 meter lopen is het hoge woord eruit. Het is een No Go, we zijn het erover eens maar de tranen rollen over onze wangen. We omhelzen elkaar. We wilden zo enorm graag en werken zo hard. Alles op alles, iedereen maakte overuren, we zijn een bedrijf. Maar soms moet je een keihard besluit nemen om erger te voorkomen. En dat is nu. Het is geen geen ‘walk in the park’ waar we aan gaan beginnen. Wat op het spel staat is enorm, 4500 km roeien over niet de gemakkelijkste oceaan waarvan 3 van 4 roeiers nooit eerder zo iets hebben gedaan. Bovendien en dat is waarom we het doen komt de missie in gevaar. We hadden als team besloten dat de expeditie pas een succes is als de missie rondom waterbewustzijn impact maakt en niet of we wel of niet de overkant zouden halen.

We bellen vanuit het bos Bram en Sara op. Via een whatsapp groep call overleggen we ons besluit. Ik zie bij Sara ook direct de emotie en de tranen. En ook Bram weet even niet hoe hij moet reageren. Heel begrijpelijk. We overvallen ze er ook mee. Samen wegen we ons besluit. We willen uiteraard niet dat het een besluit is wat opgelegd wordt maar iedereen voelt dat we het moeten verwerken en alle scenario’s naast elkaar moeten leggen. Theoretisch kan het nog steeds met bijvoorbeeld een maand later vertrekken. Maar is dat reëel? Zijn dan alle problemen opgelost? Het is vrijdagmiddag en we spreken af om elkaar zaterdagochtend in alle rust te ontmoeten bij Sara thuis in Castricum. Kunnen we daarna wandelen over het strand aan de Noordzee. Waar ik zeker een ijskoude Januari duik ga maken. Ik wil de zee voelen!